transasia bloguje...

Wykształcenie: jestem absolwentem geografii w Instytucie Geografii i Gospodarki Przestrzennej UJ. Okres studiów minął jednak szybko, zdecydowanie za szybko. Nie ma jednak tego złego co by na dobre nie wyszło – można było od razu zacząć snuć realne plany dalekich podróży.

Pracowałem jako: kolporter gazetek reklamowych jednego z hipermarketów; dorywczy pomocnik podczas organizowanych w Krakowie konferencji, sympozjów czy wystaw na szczeblu krajowym i międzynarodowym; kelner i pomoc kuchenna w jednej z najstarszych restauracji wegetariańskich w Szkocji; project manager w jednym z największych polskich organizatorów turystyki egzotycznej, odpowiedzialny za organizację imprez azjatyckich i sporadyczne ich pilotowanie.

Zainteresowania: jestem pasjonatem geografii z akcentem na kartografię i teledetekcję, GIS oraz zagadnienia geografii turyzmu; uwielbiam piesze i rowerowe wypady w góry, szczególnie w odludne miejsca (kiedyś spędziłem pół roku na kursie przewodników beskidzkich, przerwałem), lubię organizować i realizować nisko (czasem bardzo nisko) budżetowe wyjazdy trampingowe do egzotycznych zakątków świata (pomaga mi w tym licencja pilota wycieczek); interesuję się lotnictwem pasażerskim (stąd też kurs agenta lotniczego); jestem fotografem amatorem lubiącym zwłaszcza fotografować ludzi podczas ich codziennego życia.

Podróże traktuję jako formę oderwanie się od życia codziennego, od szarej rzeczywistości oraz poznania nowych, fascynujących miejsc. W czasie wyjazdów do różnych krajów staram się dogłębnie poznać specyfikę danego miejsca oraz jego kulturę. Podróże, poza poznawaniem świata, dają też możliwość poznania samego siebie: swoich słabości, odporności na stres, umiejętności radzenia sobie w trudnych sytuacjach, swoich granic wytrzymałości, umiejętności organizacyjnych i improwizacyjnych.

„Podróż przecież nie zaczyna się w momencie, kiedy ruszamy w drogę, i nie kończy, kiedy dotarliśmy do mety. W rzeczywistości zaczyna się dużo wcześniej i praktycznie nie kończy się nigdy, bo taśma pamięci kręci się w nas dalej, mimo że fizycznie dawno już nie ruszamy się z miejsca. Wszak istnieje coś takiego jak zarażenie podróżą i jest to rodzaj choroby w gruncie rzeczy nieuleczalnej” – Ryszard Kapuściński.

Zawody wykonywane: korektor tekstu w jednym z największych polskich dzienników, dziennikarz i fotograf (wolny strzelec), pracownik linii produkcyjnej w angielskiej fabryce ciastek, pani od kanapek na stacji benzynowej, asystent stanowiska na wykopaliskach archeologicznych w Irlandii Północnej;
Poglądy i dziwactwa: sceptyk, ateista, ironista i kuglarz, niezaangażowany politycznie liberał, niegdyś czynny socjalista, nomad z wyboru, pasjonat cytatów, zbieracz książek, pogromca plotek, wielbiciel Rushdiego i Houellebecqa, bałaganiarz;

I w tym momencie zapewne powinnam zacząć pisać o sobie w „pierwszej osobie”...
Potrzeba podróży jest u mnie naturalną kontynuacją szeroko pojętej potrzeby poznania. Tak naprawdę dopiero w sytuacji podróży można poznać samego siebie i rozprawić się ze stereotypami kulturowymi, które, chcąc nie chcąc, nosimy pod skórą. Wytropić pułapki własnego systemu pojęć.
Podróż to też próba dotarcia do własnych granic – tych mentalnych, ale i wytrzymałościowych. Odnalezienie się w odmiennej sytuacji kulturowej zawsze jest bowiem swego rodzaju szokiem, ale paradoksalnie to właśnie o ten szok chodzi, bo to on zmienia – wytrzeszcza oczy ze zdziwienia, stawia włosy dębem.
Salman Rushdie napisał, że „zbyt częste podróże mogą poluzować cumy duszy”. A więc: podnosimy cumy, statek niedługo odpływa podążając za światłem ze Wschodu.